Welkom // Blote voeten wandelingen

OnMyFeet Blotevoetenwandeling

De blotevoetenwandeling is bij mij spontaan ontstaan, juist omdat ik mezelf er altijd zo goed bij voel als ik op blote voeten loop. Ik voel me dan één met de omgeving. Hierdoor heb ik veel verdriet kunnen verwerken en ben ik het leven weer alleen nog maar mooi gaan zien. Dit gunde ik ook andere mensen. Voordat ik op blote voeten ging wandelen heb ik heel veel gestruind, door de uiterwaarden, met wandelschoenen aan.

 

Toen ik samen met een vriend besloot om een stuk te wandelen met de schoenen uit, was dat zo bevrijdend, letterlijk en figuurlijk. Mijn voeten voelden zich bevrijd, maar het grote verschil was eigenlijk dat ik veel meer contact met mezelf kreeg. Ik ben veel wijzer geworden, omdat ik naar mijn innerlijke zelf luister.

 

Waarom kiest u voor een blotevoetenwandeling

Sta je voor een tweesprong in het leven? Een carrière switch, heb je het gevoel dat je een missie hebt? Dit zijn allemaal moeilijke beslissingen en momenten, waarbij je het beste naar je innerlijke stem kunt luisteren, maar waar en hoe kun je die vinden?

 

Mensen blijven het liefst in hun comfortzone, een kleine cirkel, waarin alles veilig is. Niet altijd zoals ze willen zijn of leven, maar het is veilig. Tijdens de blotevoetenwandeling stap je samen met een groep uit deze comfortzone, zoals een deelnemer al zei: ‘tegen vreemden uit je je toch anders als tegen je vertrouwde omgeving’. Het is makkelijker om tegen vreemden iets te zeggen wat je op dat moment opvalt, dwarszit of voelt, ze oordelen niet, ook zij lopen daar te voelen.

 

 

 

Dit is het voornaamste op deze dagen, contact maken met jezelf. In de huidige westerse welvaartsmaatschappij is er veel communicatie en weinig uitwisseling. Met anderen, maar ook met jezelf. Dit probeer ik te veranderen, probeer te communiceren met mezelf, maar laat anderen ook communiceren met zichzelf, waardoor het communiceren met anderen vanzelfsprekend wordt.

 

Het is elke keer weer opvallend dat er tussen de deelnemers weer een connectie ontstaat, een verbinding. Soms zijn het maar kleine bruggetjes, maar ze zijn er wel, waardoor men zich weer gesteund voelt: ‘ik ben niet alleen’. Het is elke keer weer mooi en ontroerend te zien dat het zoveel voor mensen kan betekenen. Dat de blotevoetenwandeling zo een mooie energiebron kan zijn om mee verder te gaan. Veel deelnemers weten niet meer hoe nu verder, wat nog doen om het leven weer mooi te gaan zien, als een kind, onschuldig. Men is in onze maatschappij er op gebrand om niet te falen, perfectionistisch te zijn. Hierdoor is er te weinig tijd en ruimte om jezelf te zijn, bij jezelf te blijven.

 

De blotevoetenwandeling is een verbindende factor gebleken voor verschillende samenwerkingen, voor nieuwe vriendschappen, maar vooral voor het weer plezier hebben in het buiten zijn, genieten van de natuur en jezelf.

 

Wil je ook weer dichter bij de natuur komen? Dichter bij jezelf komen? De warmte voelen van verschillende mensen om je heen? Dan is onze blotevoetenwandeling misschien wat voor je.

Vraag meer informatie via een persoonlijk berichtje via Facebook of geef je op bij een van onze evenementen.

 

Lees hieronder enkele ervaringen met blotevoetenwandelaars:

  • Berdina Borg

     

    Toevallig kwam ik op Facebook en ik zag jouw naam staan en ik zag blotevoetenwandeling. Ik vond het gewoon heel interessant eigenlijk om meer te weten, dus ben ik verder gaan kijken. Tijdens het  dacht ik bij mezelf: ‘nou doe eens gek en doe het maar’. En het is me eigenlijk wel heel goed bevallen, toch weer op avontuur gaan en nieuwe dingen te gaan ervaren. Ik ging iets doen wat ik eigenlijk nooit heb gedaan. Ik heb altijd zo in mijn comfortzone gezeten en daar ben ik uitgestapt. Ik wist ook dat ik me moest aarden, maar wist op dat moment eigenlijk niet meer hoe.

    Het heeft bij mij heel veel losgemaakt, die blotevoetenwandeling. Zintuigelijk heel veel, maar ook met andere mensen die toch ook die stap nemen en ik dan toch een beetje benieuwd ben van: waarom hebben deze mensen dit gekozen. Waarom doen deze mensen dit?

     

    Maar je komt ZOVEEL te weten over jezelf, welke richting je eigenlijk wilt gaan met wat je wilt gaan doen, terwijl je altijd maar tegengehouden bent. Door in de natuur te lopen en je gedachtegang op een heel ander niveau te laten zijn, kom je op heel andere bewegingsredenen van je gevoel. Je gevoel wordt ontzettend geraakt. Opeens is er het gevoel dat je er bént, je staat er. Je kunt je niet meer verschuilen, je moet daar al je zintuigen gebruiken.

    Een onderdeel is het blind lopen, je moet dan vertrouwen op iemand die je niet kent. Ik liep uiteindelijk dansend met de man die mij begeleidde.

     

    Ik heb een hele zware burn-out gehad. Ik wist wel dat ik wat moest doen, ik kon niet in die stoel blijven zitten. Er kwam niets uit mijn handen, ik moest me echt uit de stoel draaien om er uit te kunnen. Dus ik kon niet eens meer normaal opstaan. Ik draaide echt letterlijk en figuurlijk uit mijn stoel.

     

    Naar de blotevoetenwandeling gaan was dus echt een avontuur. Het zonnetje scheen, ik ging op avontuur naar buiten toe, dat was voor mij eigenlijk al heel veel, want ik zat maar binnen, in mijn eigen wereldje. Maar ik moest er uit, want ik had die afspraak gemaakt.

     

    En daar kwam ik andere mensen tegen, die eigenlijk ook wel heel erg vast zitten. Dat maakt ook weer duidelijk dat je niet de enige bent. Je beseft opeens: iedereen heeft zijn bagage. Dat was een openbaring, omdat je tot dan echt in je eigen wereldje zit en niet verder meer kijkt.

    En door dat buiten lopen en met andere mensen, gewoon heerlijk, maar ook dat je in die stilte juist kan lopen. En niet met een ander bezig hoeft te zijn, maar wel die rust in jezelf te kunnen vinden. Want ik vind in stilte wandelen héérlijk. De meeste mensen hebben daar moeite mee, om echt stil te zijn, ik kan mensen dan ook wel eens zeggen: ‘sssssttt’. Ik vind het juist heerlijk, ik kan er echt van genieten, kijk dan heel ver wijds uit. Je kunt dan naar vóren kijken, in die stilte kan je naar vóren kijken. En dat doe ik in het dagelijks leven nu ook. Dat is eigenlijk sinds ik mee ben geweest met de blotevoetenwandeling. Toen ik die burn-out had, was het heel vlak. Dan is het heel kortzichtig en je schopt overal tegen aan en je geeft een ander nog de schuld, terwijl je eigenlijk zelf moet uitbreken, niet een ander.

     

    Ik maak potten en vazen en meubeltjes die ik met stof bewerk, op een heel eigenzinnige manier. Dat heeft me wel uit die burn-out gekregen, want op een gegeven moment zit je alleen maar in die stoel en in het huishouden deed ik helemaal niets, dat kon ik gewoon niet meer oppakken. Maar ik ging wel naar mijn keldertje toe en ik ging me focussen op een flesje met stof en met plastic en ik was maar aan het frummelen en freubelen. Het zag er eigenlijk helemaal nog niet uit, maar ik vond het heerlijk om me echt daarop te kunnen focussen. Ik zag bepaalde dingen wat ik mooi vond en dan ga je er steeds maar verder aan werken en werken. En dan geef je dit aan iemand en dan geef je dat aan iemand en dan hoor je toch van: ‘oh, wat leuk gemaakt’. Dus dan krijg je toch alweer een beter gevoel over jezelf. Met de creaties bezig zijn zorgde dat ik uit mijn hoofd ging en terug in mijn gevoel. Het gevolg daarvan is dat je weer ruimte krijgt in je hoofd, om nog creatiever te worden.

     

    De mogelijkheden voor wat de potten en vazen zijn nu oneindig bij me.

    Dankzij de blotevoetenwandeling heb ik de stap durven nemen om naar buiten te gaan, wat me weer gemotiveerd heeft om met mijn creaties aan de gang te gaan.

     

    Berdina Borg

  • Renée Schilperoort

     

    Zaterdag 17 februari 2018


    Voor het eerst mag ik ga ik mee met de blotevoetenwandeling, georganiseerd door Annelies Van Den Bogert van On My Feet Pedicure&Spa.


    We begonnen met verzamelen bij Kasteel Ophemert. Wat een prachtige locatie is dit! Annelies had voor ons allemaal een kop koffie of thee met een heerlijke stroopwafel op een feestelijk gedekte tafel klaar.


    Het was nog vroeg en het had in de nacht flink gevroren en ook om 9:45 uur was het nog echt koud. Na de koffie gingen toch onze schoenen en sokken uit en liepen we op blote voeten door de tuin van het kasteel. Een zeer aparte en intense belevenis, lopen over het nog bevroren gras. Gelukkig waren er ook stukken met heel veel bladeren, daar was het beter te doen. Al heel snel werd het voor de eerste echt te koud om op blote voeten te lopen. We waren nog met 3 personen, die graag bij de krokusjes wilden komen, maar wat een klein stukje is met je schoenen aan of met mooi weer, bleek nu een onoverbrugbare afstand. We hebben een sprintje terug naar de bladeren genomen en terug naar onze schoenen.


    Gelukkig was dit niet het einde van de dag, er waren een paar zeer mooie en leerzame oefeningen. We hebben door de tuin gelopen, met de focus op wat je hoort. Het is leuk te merken, dat je dan inderdaad je andere zintuigen op iets minder scherp zet. De vogels waren ook blij met het mooie weer en lieten zich erg goed horen.
    Ook was er een blindloopoefening. Je loopt met zijn 2-en, 1 persoon heeft zijn ogen dicht en wordt geleid door de ander. Dit is een vertrouwensoefening en brengt ook weer het een en ander naar boven.


    Een 3de oefening was het rondlopen, en kijken wat je aandacht trok. Kon een krokus zijn, een blad of een boom, of wat dan ook. Als je het op kon rapen, mocht je het mee nemen naar het verzamelpunt, anders vertellen wat het was. Ik had een veertje meegenomen, heb ze veel zien liggen.


    Na iedere oefening even verzamelen om te bespreken en naar elkaar te luisteren. Wat levert dit mooie momenten op!! Er is menig traantje gelaten.


    Vervolgens gingen we lunchen met zijn allen bij het Dijkhuis in Ophemert. Er was nog steeds een hele warme, bijzondere sfeer. Ook hier zorgde Annelies weer voor de nodige verrassingen en opdrachten. Wat ons nog dichter bij elkaar bracht.


    Na een lange, uitgebreide, zeer goede lunch, met mooie warme, liefdevolle gesprekken, namen er een aantal afscheid om naar huis te gaan. Wij zijn nog met zijn 4en gaan wandelen in de uiterwaarden van de Waal. Daar hebben we genoten van de mooie dingen die de Waal aan had laten spoelen, de zon die speelde op het water, de ganzen en de zwaluwen….


    Toen ook de ganzen en zwaluwen hun rustplaats op gingen zoeken zijn we omgekeerd en weer terug gewandeld naar het Dijkhuis. Onderweg hebben we de zon zien zakken en kleuren van goud naar oranje. Wat een enorm mooi schouwspel…..


    Om een heel lang verhaal heel kort te maken: Ik heb een geweldige dag gehad en geweldige mensen leren kennen. Wat ben ik dankbaar dat ik daar onderdeel van mocht zijn.

     

    Renée Schilperoort

  • Marinus Behrens

     

    Een Blotevoetenwandeling is voor mij:

    Medemensen nemen veel op hun bord in hun dagelijkse moetjes en het behalen van beoogde doelen. Sommige van hen hebben heel veel nare dingen mee moeten maken, Toch hebben mensen ongelooflijk veel kracht en doorzettingsvermogen. Soms ben je dat kwijt en zit er niets anders op dan het herontdekken van deze kracht en jezelf die ruimte te geven. Een blotevoetenwandeling is zo’n reis op zoek naar ruimte en contact. Een manier om je krachten weer in de ogen te kijken en misschien weer een stapje vooruit te komen.

     

    Tegenwoordig wordt er gevraagd om je open te stellen voor de rest van de wereld. We leven allemaal en willen dat laten zien aan elkaar op zoveel verschillende en vooral gelukkige manieren.

    En wil je ook graag reactie van iedereen en weten wat ze ervan vinden.

    Maar op welke manier heb ik nog echt contact met mezelf? Dat zijn indirecte vragen die gesteld worden bij deze wandeling.

     

    De manier waarop de wandeling vormgegeven wordt slaat bij mij aan. De opdrachten, de prikkelen zijn zo essentieel, is iets wat je niet dagelijks mee maakt. Want je wordt totaal 100% geconfronteerd met jezelf. Hoe graag je het ook niet zou willen. Dat is dus wat ik heel erg bijzonder vind, en achteraf ook waardevol. Want soms moet je het gesprek met jezelf aangaan om verder te komen.

     

    Ik denk dat het je heel erg kan helpen, om je over een grens te trekken. Het is zo mooi wanneer je voelt dat je krachten aangevuld worden door oprecht contact met de aarde en met je medemens.

     

    In het leven ligt beïnvloeding van buitenaf op de loer, mensen worden gevoerd met wat er om hen heen gebeurd. Irritaties en prikkels worden op de langere termijn sterker. Via Social Media en andere media komt vele op je af. Je gedachten en houding worden hierdoor sterk gevormd. Een blotevoetenwandeling is even een moment TOTALE aandacht voor jezelf. Een noodzakelijke pauze in je leven.

     

    Annelies is een unieke en enthousiaste begeleider en die zegt: “Marinus, we gaan nu met blote voeten lopen, doe je ogen dicht, loop gewoon een stukje, laat alles op je inwerken, luister naar je omgeving, laat alles over je heen komen, neem het allemaal in je op en vertel me daarna hoe je je voelt.”

     

    Ja, dat betekent dus totale interactie met jezelf. Tinteling in mijn lijf. Even alles loslaten waardoor er wellicht antwoorden komen, want dan komt de blokkade die er zit misschien los.

     

    Ik denk dat je dat een reis kunt noemen, een fysieke reis van lijf, lichaam en geest. Daar heb je je hersenen niet bij nodig (bij wijze van spreken dan :-).

    Marinus Behrens

Meer info

Submitting Form...

The server encountered an error.

Formulier verstuurd.

Copyright © 2018  -  On My Feet, Pedicure en Spa  -  Created by Subtiel Design